نگاهی اجمالی به کتاب“ کتاب جامع اسرار زبان بدن اثر آلن پیز و باربارا پیز، شما را بیشتر با کلیدها و نشانههای غیرکلامی خودتان آشنا میسازد و به شما نشان میدهد چگونه از آنها برای برقراری ارتباط مؤثر استفاده کنید و به واکنشهای دلخواه خود دست یابید.
مهم نیست که چه میگویید، مهم این است که آنچه که میخواهید بگویید را به بهترین روش بیان کنید. بیشک ارتباطات غیر کلامی به خصوص زبان بدن تاثیر بسیار ویژهای در ارتباطات امروز زندگی شخصی و کاری هر انسانی داراست.
طبق آمار 93% عوامل اثرگذار در ارتباطات امروز به ارتباطات غیر کلامی باز میگردد. میگویند: "زبان بدن، آن چه که در ذهن شماست را فریاد میزند". کتاب جامع اسرار زبان بدن (The Defietive Book Of Body Language) را میتوان به عنوان یکی از جامعترین کتابهایی دانست که در مقوله زبان بدن تالیف شده است.
این کتاب هر قسمت از زبان بدن و اشاره را جداگانه بررسی میکند و آن را برای شما به صورت اصطلاحات ساده و قابل دسترس درمیآورد. بعضی از اشارات جدا از بقیه ساخته میشوند، هرچند در عین حال، ما باید سعی کنیم آنها را بیش از حد ساده نکنیم. ”
نگاهی اجمالی به کتاب“ پنج سال پس از زلزلهی شهر کوبه در ژاپن، نویسندهی خوشنام ژاپنی، «هاروکی موراکامی»، دست به قلم میشود و کتاب «بعد از زلزله» را منتشر میکند. این کتاب شامل پنج قصه است با داستانهای مختلف که ظاهرا هیچ ارتباطی با زلزله ندارند. با این حال وقتی پشت سر هم قرار میگیرند، تصویر کاملی از آدمهایی میدهد که زلزله زندگیهایشان را ناخواسته زیر و رو کرده است. بعد از زلزله، در کنار سایر آثار موراکامی، جزو معدود نمایندگان قدرتمند ادبیات ژاپن در ایران است.
در این پنج داستان موراکامی هم مانند سایر آثارش تنهایی و سرگشتگی انسان معاصر یکی از درونمایههای اصلی است. فراموشی و رنج در کنار این سرگشتگی معجونی تلخ و عذابآور ساخته که آن را هر روز زهرش را به جان انسان دنیای مدرن مینشاند.
شخصیتهای داستانهای بعد زلزله بسیار ملموس و قابل باور هستند. قهرمانان این داستانها افراد فوقالعادهای نیستند و حتی در همین گوشه و کنار هم دیده میشوند، آدمهای معمولی با زندگیهای معمولی. همینطور گفتوگو ها هم بدون اغراق و به شکل طبیعی و روزمره نوشته شده است. چیزی که باعث میشود پای حرفهای موراکامی بنشینیم و به قصههایش گوش کنیم، هنر این نویسنده در شخصیتپردازی و فضاسازیهای قوی است. جالب اینجاست که او حتی خیلی اصراری روی توصیف و وصفحالهای طولانی و پر از جزییات ندارد. او از سادهترین و درستترین کلمات برای نوشتن استفاده میکند. آنقدر ساده و بیدغدغه مینویسد که از همان اول که کتاب را شروع میکنیم، وارد داستان میشویم. آدمها، خانهها، حرفها و رفتارها همه زنده و ملموس هستند. ”