نگاهی اجمالی به کتاب“ آیا تابه‌حال در شرایطی قرار گرفته‌اید که فکر کنید تنها عاقل جمع شما هستید؟ باید بدانید که تنها نیستید و توماس اریکسون در کتاب صوتی محاصره شده با احمق‌ها شما را مخاطب خود قرار داده است. از این کتاب تحسین‌شده در حوزه‌ی ارتباطات انسانی، بیش از یک‌ونیم نسخه در سراسر جهان به فروش رسیده است.
«با چه احمق‌هایی روبه‌رو هستم!» تا به حال چند بار در طول زندگی خود مشابه این جمله را در ذهنتان گفته‌اید؟ اگر چنین حسّی را تجربه کرده‌اید، شما مخاطب اصلی این اثر هستید. کتاب صوتی محاصره شده با احمق ها (Surrounded by Idiots) با فروش بیش از 1.5 میلیون به اثری شناخته‌شده و بین‌المللی در سراسر جهان و در حوزه‌ی ارتباطات بین فردی تبدیل شده است.
توماس اریکسون در این کتاب صوتی یک روش ساده و در عین حال، پیشگام برای ارزیابی شخصیت افرادی که با آنها در ارتباط هستیم را در اختیار شما قرار می‌دهد. او این افراد را بر اساس چهار تیپ شخصیتی قرمز، آبی، سبز و زرد دسته‌بندی می‌کند و سپس به‌تفصیل به تحلیل و بررسی هریک از آنها می‌پردازد. ما باید با چنین افرادی چگونه برخورد کنیم؟ نحوه‌ی صحبت کردمان و به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات با آنها باید چطور باشد؟ با چه فاصله‌ای از آنها قرار بگیریم تا آسیب نبینیم؟ توماس اریکسون در این کتاب پاسخ این پرسش‌ها را در دستان شما می‌گذارد. ”
نگاهی اجمالی به کتاب“ نویسنده با لحنی موجز و صمیمی به مسائل هستی‌شناسانه پرداخته و با نگاهی ساده به روایت مسائل پیچیده‌ای رفته که حرف زدن راجع به آن خود الفبای خاصی را می‌طلبد.
جهانی که نویسنده ترسیم کرده دچار چنان سکوتی است که در تمام نقاط داستان مشهود و قابل لمس است.
البته این سکوت تا انتهای داستان حاکم است یعنی تا آنجا که شخصیت داستان به امریکا سفر می‌کند. بعد از رفتن او به نیویورک فضای داستان رنگ و بوی دیگری گرفته و به گونه‌ای شلوغ و بی‌بند و بار به چشم می‌آید.
خلوت بودن فضای داستان بیش از هر چیز بر تنهایی قهرمان داستان تاکید دارد.
مهمترین شاخصه «ابر ابله» تنهایی آن است. تا آنجا که به نظر می‌رسد در جهانی که پیش رویمان قرار دارد او تنها جنبنده آن است.
اما «ابر ابله» برای فرار از تنهایی و انزوایش به اشیا پناه می‌برد و خود را با آنها می‌شناسد.
روایت داستان اول شخص است و قصه اصلی روی مرز باریکی بین شرح حال و داستان حرکت می‌کند.
«ابر ابله» ما را به یاد دو شخصیت مهم در تاریخ رمان می‌اندازد که هر کدام به شکلی دردناک استعاره‌ای از انسان قرن بیستم بودند. ”