تو بی‌نظیرینویسنده: ویکتوریا اوستین

“ چه کسی را بی‌نظیر می‌دانیم؟ آیا ممکن است در جواب به خودتان اشاره کنید؟ آیا خودتان را شخصیتی استثنائی می‌دانید؟ کتاب صوتی تو بی‌نظیری نوشته‌ی ویکتوریا اوستین به شما می‌گوید که تمام افراد می‌توانند پاسخی مناسب برای این سوال باشند، زیرا خداوند هر یک از ما را به شیوه‌ای متمایز و درخشان آفریده است. خداوند از روح خویش در وجود تک‌تک ما دمیده پس اغراق نیست اگر بگوییم هر شخص گوشه‌ای از ذات الهی را درون خویش دارد. ما ساخته و مخلوق اوییم، شکل‌گرفته توسط خردی بی‌نهایت که خوب می‌دانسته کدام نعمت را به بنده‌اش بخشیده و چه چیزی را از او دریغ کند. ممکن است با دیدن دیگری به داشته‌هایش غبطه بخوریم شاید هم برعکس، احساس غرور کنیم. مسئله‌ی مهم به یاد داشتن این نکته است که نقشه‌ی زندگی‌مان از قبل طراحی شده و تمام آنچه فراتر از اختیار ماست یک هدف دارد: بی‌نظیر بودن ما! ”

گورستان پراگنویسنده: اومبرتو اکو

“ کتاب «گورستان پراگ» نوشته امبرتواکو(2016-1932)، فیلسوف، نشانه شناس، منتقد ادبی و رمان نویس ایتالیایی است. شهرت اکو در جهان به رمان‌‌نویسی برمی‌گردد، هم ‌چنین از او بیش از 40 کتاب علمی و مقاله به جای مانده است، که به زبان‌های گوناگون ترجمه شده و مخاطبان بسیاری در جهان دارد. از آثار برجسته او می‌توان به «آونگ فوکو»، «نام گل سرخ»، «آنک نام گل» اشاره کرد. کتاب «گورستان پراگ» ششمین رمان اکوست، که فضایی تاریخی دارد، زمان اتفاقات آن در قرن نوزدهم می‌گذرد و داستان در شهرهای تورین و پالرمو در ایتالیا جریان دارد. این رمان سرگذشت چندین شخصیت مختلف را روایت می‌کند. زمان در این رمان بسیار طولانی است و «اکو» برای بیان طولانی بودن آن از زبانی مناسب بهره برده است. موضوع این کتاب درباره فردی است که با سازمان‌های اطلاعاتی اروپا قرارداد بسته تا در ماجراهایی که توسعه اروپا را تحت تاثیر قرار می‌دهند، شرکت داشته باشد. نکته قابل‌توجه درباره این کتاب این است که تمام شخصیت‌های کتاب، واقعا وجود داشته‌اند و رمان در بستری واقعی روایت می‌شود. در بخشی از کتاب «گورستان پراگ» می‌خوانیم: همان‌طور که اینجا نشسته‌ام تا بنویسم، احساس نوعی شرمندگی دارم، انگار دارم روحم را به فرمان، نه ، به خاطر خدا، بگذارید بگوییم به توصیه‌ی یهودی‌ای آلمانی ( یا اتریشی، هر چند همه مثل هم‌اند) عریان می‌کنم. من کی‌ام؟ شاید بهتر باشد، به جای کارهایی که در زندگی انجام داده‌ام، از من دربار شور و شوق‌هایم بپرسید، عاشق چه کسی هستم؟ کسی که به ذهنم نمی‌رسد. می‌دانم که عاشق غذای خوب‌ام. فقط نام توردارژان کافی است نا سرتاپا بلرزم. این عشق است؟ از چه کسی بیزارم؟ می‌توانم بگویم یهودیان، اما این‌که چنین مطیع به پیشنهاد آن دکتر اتریشی(یا آلمانی) تن داده‌ام نشان می‌دهد که چیزی علیه یهودیان لعنتی ندارم». ”