نگاهی اجمالی به کتاب“ کتاب جسارت رانندگی، اثری نوشته ی منال شریف است که نخستین بار در سال 2017 منتشر شد. منال شریف در مکه به دنیا آمد. او در نوجوانی، اعتقادات مذهبی سفت و سختی داشت و یک بار، نوارهای کاست برادرش را در اجاق انداخت چون موسیقی را حرام می دانست. منال اما با ورود به دهه ی دوم زندگی، مهندس امنیت کامپیوتر شد و از معدود زنانی بود که در محل کار حضور داشتند. پس از مدتی، به خاطر این که منال با همکاران مرد خود گفت و گو می کرد، به او برچسب فاحشگی زدند، برادر نوجوانش در سفرهای کاری با او می آمد تا مراقبش باشد، و با این که منال ماشین داشت، اما راندن خودرو توسط یک زن در خیابان های شهر قدغن بود. کتاب جسارت رانندگی، شرح حالی عمیقا شخصی از یک فعال اجتماعی تصادفی، و داستان تأثیرگذار زن جوان مسلمانی است که در برابر پادشاهی مردان ایستاد و به پیروزی رسید. ”
نگاهی اجمالی به کتاب“ رمان آناکارنینا نوشته‌ی لی‌یو تولستوی، نویسنده‌ی روس است و سروش حبیبی آن را به فارسی برگردانده است. این کتاب برای اولین بار در سال 1878 به چاپ رسید و خود تولستوی آن را اولین کتاب واقعی خود می‌دانست. آناکارنینا رمان پیچیده‌ای است که بیش از دوازده شخصیت اصلی دارد. موضوع رمان در مورد خیانت، ایمان، خانواده، جامعهی اشرافی روسیه، ازدواج، آرزو و زندگی روستایی است. داستان در مورد رابطه‌ی خارج از ازدواج آنا با افسری جوان به نام ورونسکی است. این رابطه رسوایی زیادی برای هر دو به همراه می‌آورد و بیشتر موجب فروپاشی روابط و زندگی آنا می‌شود. یکی از اصلی‌ترین مضامین رمان این است که: «هیچ‌کس نمی‌تواند شادی خود را بر روی درد و رنج شخص دیگر بنا نهد.» به گفته‌ی بسیاری، شخصیت لوین در رمان درست مانند شخصیت اصلی تولستوی است. انگار که نویسنده عقاید خود را از زبان این شخصیت به مخاطب عرضه می‌کند. از طرفی نام تولستوی لی‌یو است و نام خانوادگی روسی لوین هم‌معنا با لی‌یو است. لوین از کیتی به همان روشی خواستگاری می‌کند که تولستوی از سوفیا (همسرش) خواستگاری کرده است. هم‌اکنون تولستوی را به عنوان نویسنده‌ای مشهور می‌شناسند؛ اما او در دوران خود یک مبدع بزرگ در زمینه‌ی نویسندگی بود. استفاده از مونولوگ درونی امروز شاید امری عادی باشد؛ اما خود تولستوی برای اولین بار در رمان آناکارنینا از آن استفاده کرد. روشی که باعث می‌شود شخصیت‌ها بدون واسطه در مورد افکار و احساسات خود صحبت کنند. نویسنده‌های پیشین مانند شکسپیر در نمایشنامه‌ها از این روش استفاده می‌کردند؛ اما هیچ‌گاه در رمان‌ها از آن استفاده نشده بود. مونولوگ درونی باعث همدلی زیاد مخاطب با شخصیت می‌شود و باعث می‌شود از نزدیک انگیزه‌های شخص را درک کنیم. ”