ذهن دیگران را بخوانیدنویسنده: دیوید جی. لیبرمن

“ آیا تا به حال این آرزو را داشته‌اید که قادر به خواندن ذهن دیگران بودید و می‌دانستید که چه در سر دارند؟ هم اکنون با استفاده از سیستمی پیشرفته و طبق اصول روانشناسی به راحتی به آرزوی خود دست پیدا می‌کنید! دکتر دیوید جی. لیبرمن در کتاب ذهن دیگران را بخوانید (You Can Read Anyone) برنامه‌ای کامل به شما ارائه می‌دهد که می‌توانید به راحتی از آن استفاده و ذهن‌خوانی کنید. لازم به ذکر است که کتاب ذهن دیگران را بخوانید اطلاعاتی درباره‌ی زبان بدن به شما نمی‌دهد. این کتاب به شما نخواهد گفت چگونه فردی را بر اساس این که به چه شکل دست‌هایش را جمع کرده یا بندکفش‌هایش را بسته است قضاوت کنید. بلکه این کتاب به شما یاد می‌دهد که چگونه متوجه شوید که هر فردی در موقعیت‌های متفاوت زندگی چه فکرها و احساساتی در سر دارد. برای مثال، می‌توانید دقیقاً بفهمید که آیا یک فروشنده، آدم بی‌‌شیله‌ پیله‌ای است یا شخصی که می‌خواهید با او دوست یا وارد معامله شوید، آدم قابل اعتمادی است یا نه. ”

بعد از زلزلهنویسنده: هاروکی موراکامی

“ پنج سال پس از زلزله‌ی شهر کوبه در ژاپن، نویسنده‌ی خوش‌نام ژاپنی، «هاروکی موراکامی»، دست به قلم می‌شود و کتاب «بعد از زلزله» را منتشر می‌کند. این کتاب شامل پنج قصه است با داستان‌های مختلف که ظاهرا هیچ ارتباطی با زلزله ندارند. با این حال وقتی پشت سر هم قرار می‌گیرند، تصویر کاملی از آدم‌هایی می‌دهد که زلزله زندگی‌هایشان را ناخواسته زیر و رو کرده است. بعد از زلزله، در کنار سایر آثار موراکامی، جزو معدود نمایندگان قدرتمند ادبیات ژاپن در ایران است. در این پنج داستان موراکامی هم مانند سایر آثارش تنهایی و سرگشتگی انسان معاصر یکی از درون‌مایه‌های اصلی است. فراموشی و رنج در کنار این سرگشتگی معجونی تلخ و عذاب‌آور ساخته که آن را هر روز زهرش را به جان انسان دنیای مدرن می‌نشاند. شخصیت‌های داستان‌های بعد زلزله بسیار ملموس و قابل باور هستند. قهرمانان این داستان‌ها افراد فوق‌العاده‌ای نیستند و حتی در همین گوشه و کنار هم دیده می‌شوند، آدم‌های معمولی با زندگی‌های معمولی. همین‌طور گفت‌وگو ها هم بدون اغراق و به شکل طبیعی و روزمره نوشته شده است. چیزی که باعث می‌شود پای حرف‌های موراکامی بنشینیم و به قصه‌هایش گوش کنیم، هنر این نویسنده در شخصیت‌پردازی و فضاسازی‌های قوی است. جالب اینجاست که او حتی خیلی اصراری روی توصیف و وصف‌حال‌های طولانی و پر از جزییات ندارد. او از ساده‌ترین و درست‌ترین کلمات برای نوشتن استفاده می‌کند. آن‌قدر ساده و بی‌دغدغه می‌نویسد که از همان اول که کتاب را شروع می‌کنیم، وارد داستان می‌شویم. آدم‌ها، خانه‌ها، حرف‌ها و رفتارها همه زنده و ملموس هستند. ”